5 / 7 / 1378 دوشنبه درس شمارهء ( 123 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در جلسات گذشته اقوال فقها را در مسأله وطى در دبر نقل كرديم و گفتيم مشهور اماميه قائل به جواز هستند . در اين جلسه ابتدا توضيحى به عنوان تكملهء بحث جلسهء قبل دربارهء نحوهء استفادهء نظريهء مورد قبول محقّق قدس سرّه از تعابير وى در شرايع و نافع آورده مىشود ، سپس استدلال مرحوم محقّق براى جواز تمتّع از حائض ( به استثناى وطى در فرج ) به آيهء شريفهء « فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ » مورد بررسى و تحليل قرار مىگيرد و در نهايت نحوهء استدلال مرحوم سيد مرتضى ( ره ) براى قول به جواز در ما نحن فيه به آيهء شريفه « أَنَّى شِئْتُمْ » بيان مىگردد . * * * از فقهاى بزرگى كه قائل به جواز هستند ، بايد از محقق نام برد ، نسبت دادن اين قول به محقق ره نياز به توضيحى است كه ذيلًا خواهد آمد : الف ) توضيحى دربارهء نحوهء دستيابى به نظريهء مرحوم محقق ( ره ) : دربارهء استناد به كتب فقهى مرحوم محقق در ما نحن فيه و ساير موارد ممكن است اشكالى توهّم شود و آن اين است كه محقّق ( قدس سرّه ) در آثار خود قول جواز را به مشهور نسبت داده ( با تعابيرى چون مشهور و اشهر و . . . ) و مثلًا در شرايع تعبير فرموده : « . . . فيه روايتان ، احداهما الجواز و هى المشهورة بين الاصحاب » « 1 » يا در نافع گفته است : « فيه روايتان ، اشهرهما الجواز على الكراهية » « 2 » . بنابراين معلوم

--> ( 1 ) شرائع الاسلام ، طبع اسماعيليان ، قم ، ج 2 ، ص 214 . ( 2 ) المختصر النافع ، دار الاضواء بيروت ص 196 .